Gekleurd blaffen
Vandaag heel even uit m’n stoel gerold bij’t zien van een reportage op VRT Een racistische hond die … oh zoetzure lot van de ironie … door’t leven gaat als Blacky.
Dat iemand op basis van zijn huidskleur zou worden geweigerd lijkt mij inderdaad heel verwerpelijk.
Het argument van de zaakvoerder leek mij in dit geval echter heel plausibel. Als de hond van die eigenaar compleet krankjorum werd van de sollicitant (dat dan nog eens bevestigd is door de lasser in kwestie) én die hond voor de eigenaar zo belangrijk is dat hij’m overal op z’n werkplek meeneemt … wel dan lijkt het mij dan ook niet meer dan normaal dat hij de sollicitant niet wil aanvaarden. De zaakvoerder moet er immers voor zorgen dat naast de capaciteiten van iemand … hij ook goed in het team (dat ‘n hond deel uitmaakt van ‘t team is gek genoeg, maar soit) past. Als dat dan duidelijk niet het geval is dan neemt hij’n goede beslissing.
De uitzending werd echter nog gekker toen ze plots één of andere weirdo van het Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding aan het woord lieten. Die man verklaarde dan “ah ja, dan moeten ze die hond maar verwijderen hé”. Sprakeloos. Dat het CGKR mediageil is, is al langer geweten maar nu maakte deze brave man toch echt wel een karikatuur van zijn centrum. Een scenarioschrijver voor In de Gloria had het niet beter kunnen bedenken. Voor elke mug die op ‘n gekleurde medemens gaat zitten spannen z’n rechtzaak aan … In plaats dat de op-z’n-pik-getrapte-voorman wat wetenschappelijke argumenten ging zoeken dat honden nu wel of niet een onderscheid kunnen maken tussen blanke en zwarte mensen … Nee hoor. Dé encyclopedie bij uitstek geeft niet direct uitsluitsel. Iemand betere bronnen? Of iemand die gegronde argumenten voor/tegen kan geven?
Comment by Anon — June 9, 2007 @ 00:47
GeenStijl