Onlangs ‘n gedichtje ontvangen (origineel van Oko Sokolo):

Na het frietkotmuseum (in dat ‘Hollandse’ provinciestadje, waar ze’n Lange Wapper hebben staan) is er in Brugge nu ook een echt friet museum.

De toegangsprijs van 6 euro lijkt niet min maar, volgens de site :

Het bezoek eindigt in de frituur die zich bevindt in de Middeleeuwse kelder van het gebouw.

Zoiets kan dan toch niet slecht zijn?

Begin juli begint in Avignon het 62e theaterfestival.

‘k Ga rond die periode enkele dagen rondtoeren met een huurauto in die streek, ‘t lijkt dus ideaal om één of twee dagen in Avignon te blijven.

Het hele festival heeft een website maar de voorstelling van het programma is, in mijn ogen, een volledige ramp. Ik dacht om een snel een gemakkelijk overzicht te hebben van “wat is er waar en wanneer”. Nee hoor, de ontwerpers van de site hebben een lang scroll-frame voorzien waarin je in alle glorie wat onduidelijke tekst kan ontdekken. Rechts staat er een zoekvenster waarbij je de evenementen per dag kan opzoeken. Allemaal leuk en wel maar ‘t had wel handig geweest als de zoekresultaten ‘n beetje extra nuttige (prijs, uur, …) had weergegeven. Zucht, op zoek naar een papieren versie.

Gisteren, zaterdagavond, heb ik het cultuurbeest nog eens in mij losgelaten. Er stond een bezoekje aan de Stadsschouwburg van Brugge op het programma voor de voorstelling Le Dindon van de toneelgroep De Roovers.

De tickets waren al enkele maanden geleden aangekocht omdat goede voorstellingen bij mij de gewente hebben om mijn aandacht te trekken wanneer ze net voorbij zijn. Dus ruim op tijd gaan kopen.

De bezetting, met ondermeer Warre Borgmans was uitstekend. Le Dindon is geschreven door Georges Feydeau en heeft het over de liefde, de onbereikbare liefde en het bedrog in de liefde. Het stuk begint wat chaotisch door een direct contact met het publiek en een uiteenzetting van de verschillende sorties en entrées. ‘n Beetje overrompeld, zeker apart, maar wel goed gedaan. Verder in het stuk blijven de acteurs het publiek rechtstreeks aanspreken. Het is geen “kijkstuk”, nee, je hebt echt het gevoel om er midden in te zitten. Komedies, zeker op toneel, hebben nogal snel de neiging om te vervallen in onderbroekenlol. Dit stuk niet. De dwaasheid en de kwellingen van de personages worden goed uitgebeeld, met de nodige zin voor overdrijving. Het is een stuk in drie bedrijven die doorrazen tegen een heel hoog tempo.

Een aanrader!

Een leuk initiatief van een Nederlands reclamebureau en Palestijnse jongeren om de “Muur” aan te klagen.

Vandaag op stap geweest in drie musea in Brugge. Als inwoner van Brugge mag je overal gratis binnen en dan ga je al snel ergens binnen waar je anders zou van denken “nah, laat maar zitten”.

Het eerste, vermoedelijk één van de meest bekende, is het Groeningemuseum. Best wel een mooi museum maar vrij chaotisch georganiseerd. Je komt binnen in enkele zalen met Vlaamse Primitieven en dan kom je plots in ‘n schets-tentoonstelling van rond 1800, dan terug wat werken van rond 1600 en dan wat werken van rond de eeuwwisseling. Op dit ogenblik hebben ze ‘n deel van de collectie van ‘n museum uit Leuven dus dat kan wat verklaren … maar toch, het maakte een heel verwarrende indruk. Gelukkig stond er het werk l’attentat’ van Margritte, dat maakt veel goed.

Het tweede museum was het Volkskundemusem, gelegen aan de Rolweg 40. Het museum is echt een allegaartje van alles maar geeft wel ‘n leuk beeld van hoe vroeger de verschillende ambachten werden bedreven. Van buitenaf gezien lijkt het vrij klein maar met het nieuwe bijgebouw is het toch heel wat groter dan verwacht.

Het laatste museum was het museum van Guido Gezelle. Dit was echt ‘n afknapper. Buiten het oude bed (origineel?) was er echt niets te zien. De tuin is prachtig en heeft ‘n mooi werk van Jan Fabre (de man met vuur) maar verder is het echt niet veel soeps.

Alles voor de kunst. Ook het goed fatsoen door de afvoer me dunkt.

Gisteren afgezakt naar ‘n uithoek van Vlaanderen. In Watou ging zoals elke zomer de “Poëziezomer van Watou” door.

Op zondag 2 september ging er naast de “normale” tentoonstelling ook nog een hommagedag door voor Eddy van Vliet. ‘n Aantal dichters kwamen eigen werk én werk van van Vliet voordragen; tussendoor enkele mooie fado-stukjes.

De collectie beeldende kunst bevat ‘n aantal Italiaanse (niet verwonderlijk als je weet dat de samensteller van de collectie de directeur is van het Museum Moderne en Hedendaagse
Kunst Bergamo) kunstenaars van hoog niveau. Het werk wat mij ‘t meest in het oog sprong was “Sanctuary”, een werk van Job Koelewijn (1962, NL). Het is een reconstructie van ‘n tankstation met behulp van boeken. Hij heeft ontelbare boeken in stukken gesneden om zo z’n “werk” te maken. Persoonlijk vind ik’t zonde van de boeken … maar het maakt wel indruk. Bekijk ‘n foto van Sanctuary of bekijk de Watou-collectie.

Een leuk artikel in het magazine van Bozar bespreekt ‘n nieuwe manier om cinema-kunst te maken. Overgewaaid uit het Parijse Forum des Images stelt het Paleis voor Schone Kunsten op 28 september z’n deuren open voor films gemaakt met een mobiele telefoon. Er is zelfs een heuse wedstrijd aan gekoppeld. De website van cinepocket.be zelf is nogal magertjes (enkel ‘n afbeelding met ‘n link naar ‘n e-mailadres), het Franse alternatief van festivalpocketfilms.fr daarentegen geeft ‘n mooi beeld van wat zoal mogelijk is.